Een jongen en zijn gitaar

Gisteren keek ik naar finale van The Voice of Holland. De juryleden vertelden elke vijf minuten dat ze kippenvel hadden gekregen. Ilse de Lange werd geraakt door de liedjes. Marco Borsato drukte tijdens elk nummer zijn hand tegen zijn hart. Onderling deden de juryleden een wedstrijdje applaus genereren, een wedstrijdje zo-goed-mogelijk-verwoorden-wat-de-mensen-thuis-willen-horen. Ali-B won.

De kandidaten vertelden om de beurt hoe spannend het allemaal was, maar ook hoe ‘onwijs kicken’ om in de finale te staan. Op een groot scherm was te lezen dat er 290.000 berichten waren getwitterd over de show. En oh ja, nog 25.000 posts op Instagram.

Presentator Martijn Krabbé droeg foundation.

Vandaag was ik in de bieb. Een meisje kondigde een optreden aan. Dat was eigenlijk overbodig, dat aankondigen, want er was amper iemand. Een jongen met een gitaar begon te zingen. “Dit is een liedje over de maatschappij”, zei hij kort daarvoor. Social sound, zo heette het nummer. Hij had het zelf geschreven. Er zat een boodschap in.

Een man en een vrouw kwamen binnen. De man liep naar voren en maakte een foto. Hij ging naast mij zitten en zette de foto op Facebook.  De man leek op de jongen. Hij had dezelfde krullen. De jongen zong door. Dat ging hem erg goed af. Mooi vind ik dat, zo toegewijd zingen voor zes man publiek. Vijf man en een ongeïnteresseerde vader.

Tussen de nummers door zei de jongen wat. Hij mompelde. Je merkte dat hij zo snel mogelijk weer wilde gaan zingen. Hij had niks voorbereid, zei hij. Was komen aanwaaien. Hij zei hoe mooi hij het vond om te mogen optreden. En dat hij hoopte dat we wat zouden doneren, voor Serious Request. Daarvoor was hij hier.

Er was wat publiek toegestroomd. Een verliefd stelletje van middelbare leeftijd had op een bank plaatsgenomen en wat mensen stonden achter in de bieb. Het liedje ging over waardering, over zelfrespect.

Don’t make war, with yourself.

Don’t make war, love yourself.

Don’t make war, embrace yourself.

De vader hoorde het niet. Hij hield zijn telefoon in zijn ene hand en veegde met de wijsvinger van zijn andere hand over het scherm. Hij bekeek zijn tijdlijn.

De jongen vervolgde. Over verliefd worden terwijl je dat eigenlijk niet wilt, zo zei hij. Het verliefde stelletje keek elkaar aan en glimlachte. Ze zaten omarmd.

Het was een prachtig lied. Ik probeerde me in te beelden hoe de jongen thuis op zijn kamer zit, met zijn gitaar. Naar liedjes te luisteren van Jeff Buckley. Of van Chris Cornell. En hoe hij ze dan naspeelt. En dan zelf liedjes bedenkt.

De jongen vroeg of er tijd was voor nog een nummer. Dat was er. Hij wilde een bepaald nummer spelen, maar dat kon niet. Kabel vergeten. Gelukkig had Liesbeth een kabel bij zich. Hij nam een slok water en zette het flesje weer neer. Het flesje viel, waarschijnlijk omdat zijn hand lichtjes trilde. Met de kabel van Liesbeth speelde hij prachtig. Aan het einde van het nummer zette hij alles op alles. Hij verhief zijn stem en de kracht waarmee hij zijn gitaar aansloeg nam toe.

De muziek raakte me. Ik kreeg er kippenvel van.

Gisteren gebeurde dat niet, bij The Voice. Dat was een wedstrijdje clichés oplepelen. Het was een stuk  gekunstelde aanstellerij. Te veel verpakking en te weinig inhoud. De jongen liet zich niet in een keurslijf gieten. Hij zong hoe hij dat wilde, en waarover hij wilde.

Ik keek opzij. De vader had zijn ogen dicht. Hij doezelde weg. Toen er applaus volgde, schrok hij wakker. Hij legde zijn telefoon aan de kant en applaudisseerde mee.

En wat denk jij?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: